Çocukların mantarlara olan dürtüsel ilgisi, mantarların gezegenin varoluşundaki kritik önemi ile örtüşüyor. Bir anlamda, çocuğun bu önemi hissettiği bir kolektif bilinçdışının çalıştığına yönelik bir sayıltı üretilebilir, erken çağdaki çocuğun mantara dönük merakı pekala bir araştırma konusu olabilir.
Arkadaş Okul’un çevre ekolojilerindeki deneyimlerimiz, mantar ile karşılaşan çocukların coşku, neşe, kaygı, anlama çabası, duyusal yönelimler gibi hem dürtüsel hem de kültürel “yoğun” odaklar oluşturdukları yönünde.
Mantarların besin değeri açısından insan için temel olan tüm amino asitleri içermesi, insanın mantarla arasındaki ilişkide gastronomiye yönelik kaçınılmaz bir ilgi dominasyonu kuruyor. İnsanın diğer türler üstündeki kültürel iktidar eğilimi, mantarlar üstünde de basınç oluşturuyor kuşkus
uz ama esasta insanın mantarla ilişkisi erken çağın hemen ardından beslenmeye yönelik pragmatik bir motivasyonun gölgesinde kalıyor.
Erken çağda ise, mantarlara yönelik ilgideki bu yoğunlaşmanın dürtü ve kültür bağlamında kesişmesi ve mantara bakışta “beslenme” motivasyonunun oluşmamış ya da henüz baskın hale gelmemiş olması mantarları bilişsel ve duyuşsal bağlamda muazzam pedagojik olanaklar haline getiriyor. Mantarların iklimle, döngüyle, diğer canlılarla ilişkisi, gizemli yönleri, fantastik fiziki özellikleri ve duyusal imgeleri mantarları kendi başına okulun okulun kendisi yapabiliyor.
Çocuğun mantarla henüz ilk karşılaşmasında onun bitki ve hayvan olmayan bir canlı olduğunu farketmesi ve her zaman karşılaşılmayan bir canlı ile “rastlaşma” dinamiği dikkatin çok özel yönlerini bu canlılık üzerinde gezdirmesine neden oluyor ve dolayısıyla mantarlar öğrenme tasarımlarında fantastik bir pedagojik imkan haline geliyor.
Mantarlarla karşılaşma konusunda yılın özel bir dönemindeyiz. İçinden sonbaharın geçebildiği kent/doğa ekolojisindeki okullar, güze ait mantarlarla bir arada yaşama fırsatları olduğu için çok şanslılar. Mantarlarla ilgili pedagojik çalışmaların artması umuduyla.
